‘De manier waarop ze ondanks haar verwondingen reageerde, raakte me’

‘De manier waarop ze ondanks haar verwondingen reageerde, raakte me’

Visser, J.

Dat een keukenbrandje grote indruk kan maken weet Officier van Dienst (OvD) Jan-Bert Heinen van Veiligheidsregio Gooi en Vechtstreek als geen ander. Als hij op 14 maart 2004 stage loopt bij een OvD in de regio, wordt hij gealarmeerd voor een keukenbrand in Huizen. De situatie die hij ter plaatse aantreft, had hij zich nooit voor kunnen stellen. ‘Dat iemand zulke ernstige brandwonden heeft, erg rustig is en je nog met het slachtoffer kunt communiceren, doet wat met je.’

Als de bemanning van de eerste TS ziet dat er een slachtoffer is, wordt Heinen met de OvD waar hij stage loopt gealarmeerd. Aanrijdend luisteren ze mee met het berichtenverkeer. ‘Ik wist dat een vrouw bij de keukenbrand behoorlijke brandwonden had opgelopen. Je probeert je voor te bereiden en een beeld te vormen van wat je aan kunt treffen.’ Ter plaatse ziet Heinen twee collega’s van de eerste TS op een muurtje zitten bij te komen van de inzet. Hij ziet de emotie op hun gezicht. ‘De indruk die je bij je collega’s op het gezicht ziet, raakt je. Ik probeerde ze een hart onder de riem te steken. Voor een aantal was het de eerste keer dat ze met een ernstig gewond slachtoffer te maken kregen. Dat is heftig. De een kan daar beter mee omgaan dan de ander. Daarna ben ik doorgelopen naar het slachtoffer.’

Van een afstand ziet hij een Huizer vrouw in klederdracht op een bankje naast het huis zitten. Ze zit er vredig, stil, met haar handen gevouwen en wat voorover gebogen. Een collega staat bij haar. Ambulancepersoneel is met voorbereidingen bezig. De bevelvoerder staat te praten met getuigen. ‘Toen ik dichterbij kwam, zag ik haar verwondingen. Dat was confronterend. Haar kleding was deels weggebrand en ze had ernstige brandwonden op haar gezicht, armen en benen. De huid van haar benen was strak met hier en daar loshangende vellen. Door de strakke huid dacht ik aanvankelijk dat ze jonger was. Achteraf bleek ze 97 jaar te zijn. Ze sprak met zachte stem. Ze vroeg zich af wat we allemaal kwamen doen, het was zo druk aan haar hoofd. Ik ben op m’n knieën voor haar gaan zitten en heb geprobeerd haar moed in te praten. Ze reageerde wel. Ze bleef maar prevelen dat het zo druk aan haar hoofd was. Ze wilde dat we weg zouden gaan, maar dat ging niet. Ze moest geholpen worden’, blikt Heinen terug. ‘Het moment dat ik op mijn knieën tegenover haar zat, raakte me. Op dat moment kun je niets. Het enige dat ik kon doen was proberen contact met haar te houden, zodat de ambulanceverpleegkundigen hun werk konden doen.’

Nadat het slachtoffer in de ambulance naar het ziekenhuis wordt gebracht, gaat Heinen de woning in. De brand is dan al geblust. ‘Ik wilde zien wat er precies gebeurd was. Hoe is de brand ontstaan? Toen ik daar stond, vertelde de bevelvoerder wat er was gebeurd. Een gordijn onder het fornuis was in de brand gevlogen en daarna ook de kleding van het vrouwtje. Zij is vervolgens als een brandende fakkel naar buiten gegaan waar ze door de melkboer is opgevangen en geblust, al voordat de eerste TS ter plaatse kwam. Je ziet het gebeuren als een soort van film in je hoofd. Nadat zij ter plaatse kwamen, hebben ze de keukenbrand geblust en het slachtoffer gekoeld. Die brand was in no time uit, maar de impact was groot.’

Na het incident volgt een nabespreking op de kazerne. ‘Heftig. Het had op iedereen een behoorlijke indruk gemaakt. Dan is het fijn dat je er zowel met je collega’s als thuis met je familie over kunt spreken.’ In de dagen erna vraagt Heinen zich meerdere malen af hoe het verder moet met het slachtoffer. ‘Ze was 97 jaar en voor meer dan zestig procent verband. Onmenselijk. Het was een wonder dat ze ter plaatse nog zo reageerde. Ze moet een ontzettend sterke vrouw zijn geweest’, vertelt hij. Enkele dagen na het incident krijgt Heinen via een collega van de politie te horen dat het slachtoffer alsnog is overleden. ‘Ergens gaf dat een soort van berusting. Het was goed zo. Haar is veel pijn en verdriet bespaard gebleven. Mede door er veel over te praten heb ik dit incident een plek kunnen geven, maar het blijft bijzonder en het blijft je bij. Ik zie het zo weer voor me.’

Andere artikelen in deze aflevering