Vaardigheidstoetsen reëel en met aandacht voor nieuwe ontwikkelingen

Vaardigheidstoetsen reëel en met aandacht voor nieuwe ontwikkelingen

Visser, J.

Het seizoen van de vaardigheidstoetsen van het Algemeen Brandweer Wedstrijd Comité (ABWC) zit erop. Meer dan zeshonderd teams hebben meegedaan in vier verschillende klassen. Het was een mooi seizoen, volgens voorzitter Jan van Amerongen. In de toetsen heeft de organisatie zoveel mogelijk geprobeerd aandacht te hebben voor nieuwe ontwikkelingen, nieuwe risico’s en reële scenario’s. Hoewel de evaluatie nog moet plaatsvinden, durft Van Amerongen ook alvast vooruit te blikken naar het volgende seizoen.

BR201707-VAARDIGHEIDSTOETS
Bij de finale in de klasse Oppervlakteredding moeten de teams onder andere een reddng eigen personeel uitvoeren. Fotografie: ABWC

Eén van de verbeteringen die dit seizoen volgens de voorzitter van het ABWC is doorgevoerd, is het geven van feedback. ‘Alle juryleden hebben daar een training voor gevolgd. De feedback wordt nu ook direct na afloop van de inzet gegeven, zodat het bij de deelnemer ook nog vers in het geheugen ligt. Daardoor leren deelnemers beter van wat ze goed en minder goed hebben gedaan.’ Hoe de juryleden zelf terugkijken op het seizoen, durft Van Amerongen nog niet te zeggen. ‘Op 4 november gaan we met alle juryleden en coördinatoren evalueren om te kijken wat goed ging en wat we richting volgend seizoen nog moeten verbeteren.’

De vaardigheidstoetsen zijn dit jaar nog gespeeld in vier klassen, maar als het aan Van Amerongen ligt komen daar in de komende jaren nieuwe klassen bij. ‘We moeten meegaan met de tijd. We zien in het land dat steeds vaker gebruik wordt gemaakt van o-bundels. Wellicht wordt het tijd dat we die klassen ook introduceren. En ik zou de klasse Oppervlakteredding verder willen uitbouwen. Die klasse is nu nog klein, terwijl veel korpsen in het land een oppervlaktereddingsteam hebben.’

Daarnaast wil het ABWC proberen om voor komend seizoen al een koppeling met de ELO te maken. ‘De vaardigheidstoetsen zijn een mooie rapportage van wat iemand kan. Op dit moment telt het nog niet in alle regio’s mee in de vakbekwaamheid van een brandweerman of -vrouw. Dat is zonde. Zowel brandweerlieden als regio’s kunnen er meer voordeel uithalen als dat wel kan’, aldus Van Amerongen. ‘De gesprekken daarover lopen nog, dus of het voor het komende seizoen al lukt, weet ik niet. We doen ons best. Maar we gaan in november eerst terugblikken en dit seizoen evalueren, voordat we nu al te ver op de muziek vooruit lopen.’

BR201707-VAARDIGHEIDSTOETS2
Bij de finale in de klasse Oppervlakteredding moet een drenkeling worden gereanimeerd. Fotografie: ABWC

Klasse Oppervlakteredding: Maurik

De post Maurik uit Veiligheidsregio Gelderland-Zuid deed dit jaar voor de derde keer mee in de klasse Oppervlakteredding. In de finale streden ze tegen teams waarvan ze eerder verloren. ‘Het was zeker spannend’, blikt bevelvoerder Henry de Goei van het team terug. ‘Alle zes teams waren in de finale aan elkaar gewaagd.’

De overwinning is volgens De Goei niet alleen een overwinning van de zes teamleden, maar van de hele post. ‘De rest van de postleden hebben speciaal nog een oefening voor ons uitgezet, zodat we ons optimaal konden voorbereiden op de wedstrijd. In die oefening hebben we extra gelet op de punten die we tijdens de voorrondes hebben geleerd. Je krijgt iedere ronde feedback waar je iets mee kunt, maar je ziet ook weleens handigheidjes bij andere teams die je zelf ook kunt toepassen. Zo legden wij voorheen bij het terugtrekken altijd de touwen op de wal, maar we zagen dat andere teams ze direct oprolden. Dat doen wij nu ook, want het je laat dan direct een schone werkplek achter en hebt niet te maken met knopen in de touwen. De vaardigheidstoetsen zijn voor ons naast erg leuk, dus ook erg leerzaam.’

De finale was hectisch, laat De Goei weten. Het scenario is dat een oppervlakteredder van de brandweer in touwen verstrikt is geraakt en moet worden gered. Daarnaast is iemand op een boot in nood, want hij zit met staalkabels om zijn pols vast, er is iemand die de toppen van zijn vingers eraf heeft gezaagd en er moet iemand worden gereanimeerd. Voor de bevelvoerder is het dan zaak om eerst een overzicht van de situatie te krijgen en prioriteiten te stellen. De Goei besluit om eerst de oppervlakteredder, het eigen personeel, veilig te stellen, dan in te zetten op de reanimatie, vervolgens de meneer die zijn vingertoppen eraf heeft gezaagd te helpen en tot slot de man met de staalkabels los te maken. ‘Je moest goed op elkaar ingespeeld zijn om dit scenario tot een goed einde te brengen’, vertelt De Goei. ‘Als bevelvoerder ben je bezig de inzet te coördineren, maar je moet ook continu contact houden met je manschappen. Zij geven je de informatie waarmee je iets moet. De jongens zijn m’n ogen en m’n oren. Daarnaast moest ik de OvD briefen en continu op de hoogte stellen. Dat liep gesmeerd. Na de inzet hadden we ook allemaal een positief gevoel, maar als je dan bij andere teams gaat kijken en ziet dat zij dingen anders doen, ga je toch twijfelen.’ Na de gespeelde finale is het wachten. ‘Je vraagt je dan nog weleens af wat de jury precies wil zien.’ Als het tijd is voor de prijsuitreiking is De Goei op van de zenuwen. ‘Je bent met zes bevelvoerders en iedere keer als een naam genoemd wordt, hoop je dat het niet die van jouw team is. Bij iedere naam viel er weer een team af. En dan sta je er nog maar met z’n tweeën. De blijdschap daarna toen bekend was dat we hadden gewonnen is niet te omschrijven. We hadden een live-verbinding met de collega’s op de kazerne, zodat zij ook mee konden genieten. Het is een teamprestatie van ons hele korps. Zij hebben ons iedere keer zo gesteund. Dat heb je ook nodig. Bij thuiskomst op de kazerne stond een groot comité ons op te wachten, collega’s, familie, kinderen. Iedereen was er Samen hebben we nog een groot feest gevierd.’

BR201707-VAARDIGHEIDSTOETS3
Fotografie: ABWC

Klasse 112: Linschoten

De post Linschoten uit Veiligheidsregio Utrecht speelt al sinds de oprichting in 1950 mee met de vaardigheidstoetsen, maar wist nog nooit te winnen. Daar is dit jaar verandering in gekomen. Nadat de ploeg alle voorrondes won, ging het ook in de finale met de prijs naar huis. ‘Natuurlijk hoop je na alle gewonnen voorrondes ook op een overwinning in de finale. Maar we wisten ook dat de organisatie zou komen met een uitdagend incident. Je moet presteren’, vertelt Leon Bos, bevelvoerder van het team.

In de finale krijgen de teams een ingewikkeld scenario voorgeschoteld. Aanrijdend weten ze alleen dat het gaat om een ongeval met beknelling waarbij een auto en een vrachtwagen zijn betrokken. Ter plaatse zien ze dat het incident een stuk ingewikkelder is. Een vrachtwagen is achteruit gereden, tegen een kraan aan waarna een stalen plaat uit de kraan is gevallen. Die is vervolgens op het been van een slachtoffer gevallen en tegen een auto aan. De auto rijdt op CNG en lekt gas. ‘We moesten eerst onze prioriteiten scherp hebben. Veilig werken staat altijd voorop, dus we hebben eerst met een explosiegevaarmeter de gasconcentratie gemeten, vervolgens de kraan van de CNG tank dichtgedraaid en toen pas het slachtoffer gered’, vertelt Bos. ‘Voor ons ploeg was dit de eerste keer dat we te maken kregen met een voertuig op CNG. Ook in de dagelijkse praktijk hebben we dat nog nooit meegemaakt. Door dit soort nieuwe risico’s in de vaardigheidstoetsen aan bod te laten komen, leer je er echt van. Je neemt iedere inzet mee in je vakbekwaamheidsrugzak.’

Na de inzet krijgen de teams direct feedback. Een meerwaarde, vindt Bos. ‘Hierdoor krijg je echt inzicht in hoe je het hebt gedaan. Dat helpt om ervan te leren. Bovendien kun je de beslissingen die je tijdens de inzet hebt genomen, motiveren.’ De bevelvoerder concludeert zelf dat als hij de inzet over zou mogen doen, hij meer aandacht zou hebben voor het multidisciplinaire optreden.

BR201707-VAARDIGHEIDSTOETS4
Fotografie: ABWC

Na de eigen inzet kijkt de ploeg nog twee wedstrijden van andere teams. ‘Daarna kun je wel een beetje inschatten of je nog meedoet voor de prijzen. Dat was het geval, maar het blijft tot het laatste moment spannend’, aldus Bos. Bij de prijsuitreiking zijn ook de andere brandweerlieden van de post uit Linschoten en de families aanwezig. De organisatie vertelt dan eerst het scenario en hoe volgens hen ingezet had moeten worden. ‘Toen reageerde een aantal teams al richting ons dat wij weleens zouden kunnen winnen. Toen eindelijk bekend werd dat we hadden gewonnen, ging het dak eraf. Het was een grote ontlading met confetti en champagne. Er valt dan zo’n spanning van je af. Het was ook erg emotioneel’, vertelt Bos. ‘Bij de kazerne zijn we onthaald met een dweilorkest en een boog van waterstralen. Zo’n honderd man stonden ons op te wachten. Het was een groot feest.’

Andere artikelen in deze aflevering

Winst, gemak en leuk!

In een van mijn vorige artikelen voor de Van de redactie heb ik het belang van de dialoog met de inwoners binnen onze regio’s benadrukt. Samen met deze inwoners zorgen we er immers voor dat het niveau...