‘Het is bizar hoe dit slachtoffer heeft vastgezeten’

‘Het is bizar hoe dit slachtoffer heeft vastgezeten’

Visser, J.

Een melding HV personen. Dat is waarvoor eerste bevelvoerder Dick Grashoff van Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond is gealarmeerd. Bij het inmelden hoort hij dat een persoon van de roltrap in de Maastunnel is gevallen en vast is komen te zitten. ‘Je denkt dan dat de persoon met de kleding vast zit. Wat peuteren en losknippen’, aldus Grashoff. ‘Dat het incident deze wending zou krijgen, had ik vooraf niet kunnen bedenken.’

Het is vroeg in de ochtend als Grashoff en zijn collega’s worden gealarmeerd. De politie en ambulance zijn dan ook al onderweg naar het incident. ‘Ik ken de Maastunnel goed. De roltrap is behoorlijk hoog, oud en van staal, een oer-Duits degelijk apparaat. Het heeft niet de veiligheidsvoorzieningen zoals de moderne roltrappen die hebben.’ Ter plaatse wordt de eerste TS opgevangen door de politie. Grashoff hoort dan dat het slachtoffer met de rug vastzit. ‘Maar ik had nog geen idee hoe hij precies vastzat. Ik had vooral veel vraagtekens.’

Zodra de bemanning van de eerste TS aankomt bij de onderkant van de roltrap zien ze het slachtoffer liggen. Al snel wordt duidelijk dat het geen kwestie is van even wat peuteren en het slachtoffer losknippen. ‘Je kijkt goed wat de mogelijkheden zijn. Maar welke mogelijkheden heb je bij zo’n roltrap? Daarin ben ik geen deskundige. Bovendien is dit een ander apparaat dan zoals we die tegenwoordig kennen. Ik heb de manschappen aan het werk gezet met het losschroeven van de platen van de roltrap, zodat ze konden kijken of we op die manier het slachtoffer konden bevrijden. Welke platen we ook loshaalden, op geen enkele manier konden we zien hoe hij vastzat. De laatste plaat konden we niet losschroeven, daar lagen zijn schouder en hoofd bovenop. Hij was aanspreekbaar en gaf aan dat hij veel last had van zijn rug. Waardoor dat kwam was me nog onduidelijk.’

Plan plus

Terwijl de manschappen bezig zijn met het losschroeven van onderdelen van de roltrap, is de alarmcentrale met man en macht op zoek naar een deskundige. ‘De dichtstbijzijnde monteur was op drie kwartier rijden. Dat zou veel te lang duren. En toen ineens bleek er een monteur in de buurt te zijn gevonden. Een uitkomst’, aldus Grashoff die zijn hoofd breekt over het maken van een plan plus. ‘Het enige dat ik kon bedenken was dat we moesten gaan proberen om het slachtoffer er op dezelfde manier uit te halen als dat hij erin was gekomen. We moesten de roltrap gaan tornen. Dat plan heb ik ook met het Mobiel Medisch Team (MMT) besproken. Zij hebben het slachtoffer meer pijnstilling gegeven voor de wrijving die door het tornen zou kunnen ontstaan.’

image1.jpeg
Dick Grashoff

Fotografie: Megin Zondervan

Als iedereen in gereedheid is gebracht, houdt Grashoff de spreeksleutel van zijn portofoon ingedrukt en geeft het startsein. ‘Millimeter voor millimeter hebben we de roltrap terug omhoog laten gaan. Dat was best spannend. Gaat het lukken? Toen we een centimeter of twintig verder waren, heb ik de boel gestopt. Ik wilde eerst kijken wat het effect was. Er was meer ruimte, maar het slachtoffer was nog niet bevrijd. En dus heb ik het sein gegeven om verder te tornen. Nog een centimeter of tien. Toen zijn we weer gestopt. Dat bleek genoeg te zijn. Het slachtoffer was vrij. Dat was een grote opluchting.’ Pas dan ziet Grashoff ook hoe het slachtoffer heeft vastgezeten. De pinnen van de roltrap zijn in zijn rug gedrukt. Door het tornen zijn die er langzaam weer uitgeschoven. ‘Het was heftig om te zien hoe hij vast heeft gezeten. Het was goed dat een stadswacht het ongeval hoorde gebeuren en in de technische ruimte op de stopknop heeft gedrukt. Dat heeft, denk ik, zijn leven gered, anders was hij er steeds dieper in getrokken. Een grote opluchting dat het zo is afgelopen. Zoiets maak je gelukkig niet dagelijks mee.’ ■

Andere artikelen in deze aflevering